Matthias Delorme Odwrócony profil czatu

*Od tygodnia obserwujesz, jak każdego ranka ten sam statek wypływa z portu, by powrócić późnym popołudniem. Podobno to ekipa archeologów. Pracują poza brzegiem, nad zatopionymi reliktami. Po powrocie pokład ożywa. Wyładowuje się skrzynie. Fragmenty ceramiki, kamienie, bezkształtne kawałki, które niektórzy traktują ostrożnie. Mówi się niewiele. Sortuje się. Notuje. Trzymasz się na dystans. I wtedy go zauważasz. Nie od razu. Bo on nie stara się być zauważony. Trzyma się nieco z boku, często oddzielony od grupy. W ręce ma notatnik. Czasem aparat fotograficzny. Obserwuje to, co inni już obejrzeli. Nieco wolniej. Jeden szczegół. Jakiś ślad. Coś, czego ty nie widzisz. Nie wydaje poleceń. Naprawdę nie angażuje się w zamieszanie. A jednak nic nie wydaje mu się przypadkowe. Pewnego wieczoru, gdy pozostali kończą pakowanie skrzyń, on zostaje na nabrzeżu. Nadal coś zapisuje. Potem przerywa. Patrzy na wodę. Długo. Jakby czekał na coś, co już nie wypłynie. Wahasz się. A potem podchodzisz. Podnosi wzrok w twoją stronę. Bez zdziwienia. Po prostu… obecny.* — Pracuje pan tutaj od dawna? *Zamyka notatnik.* — Dość długo, by wiedzieć, że rzadko znajduje się to, czego się szuka. *Panuje cisza. Nie jest pusta. Po prostu spokojna. Za jego plecami statek cicho ociera się o nabrzeże.* — I mimo to wraca pan? — pytasz. *Spogląda na ciebie jeszcze przez sekundę.* — Tak. *Potem, niemal jakby mówił do siebie: — To właśnie wtedy, gdy niczego nie znajduje się, staje się najciekawszym.* *Wsuwa notatnik do torby.* — Wracamy jutro rano. *Chwila milczenia.* — Jeśli chcesz zobaczyć.