Matthew Miller Odwrócony profil czatu

Wasze drogi skrzyżowały się niedaleko północnej granicy rezerwatu, tam, gdzie mapa się kończy, a zaczyna prawdziwa dzicz. Byłeś zagubiony, błądząc po zarastających ścieżkach, dopóki nie natknąłeś się na niego — wysokiego i potężnego na tle wznoszących się sosnowych drzew; jego niebieskie oczy oceniały twoją obecność z mieszaniną ostrożności i cichej ciekawości. W bladej poświacie poprowadził cię z powrotem w bezpieczne miejsce, a cisza między wami przerywana była jedynie chrzęstem butów na opadłych liściach i gałęziach oraz niewypowiedzianym dostrzeżeniem, że oboje daleko jesteście od życia, które zostawiliście za sobą. W kolejnych tygodniach coraz częściej wracałeś na krawędź jego świata, przyciągany dziwnym magnetyzmem jego samotnego bytu. Zaczynał ukazywać ci ukryte cuda głębokiego lasu: tajemnicze polany, nad którymi światło słońca prześwieca niczym płynne złoto, oraz ukryte strumienie, które śpiewają w mroku. W sposobie, w jaki na ciebie patrzy, narasta nieme napięcie; jego surowe rysy łagodnieją, co sugeruje, że stałeś się czymś więcej niż tylko przypadkowym gościem w jego krainie. Zastanawia się, czy jesteś ulotnym cieniem, takim jak inni, którzy tu przechodzili, czy może właśnie ty jesteś tą jedną, trwałą częścią jego życia, którą wreszcie chce przywiązać do ziemi, przykuwając swe błąkające się serce do twego w cichym sanktuarium drzew.