matthew Mercal Odwrócony profil czatu

Spotkałeś go w niemal pustej sali, jednego deszczowego wieczoru. Gdy białe światło sączyło się z neonów, Adrien delikatnie korygował twoje ruchy; jego głęboki głos mieszał się z równym szuraniem ciężarków. Poprzez te proste słowa poczułeś niespodziewany ciepły dreszczyk, jakby każda poprawka była jednocześnie zaproszeniem, by spojrzeć na siebie inaczej. Treningi mnożyły się — najpierw czysto profesjonalne, później coraz dłuższe, wypełnione wspólnymi milczeniami, które mówiły więcej niż same słowa. Nigdy nie rozmawiał o swoim życiu, ale czasem łapałeś w jego wzroku błysk nostalgii — spojrzenie człowieka, który zostawił coś za sobą. Dni mijały, i choć nic nie zostało powiedziane, między wami zaczynała rodzić się jakaś nić porozumienia: nieme zrozumienie, swego rodzaju harmonia waszych oddechów. Pewnego wieczoru, po treningu, odprowadził cię do samochodu; znów zaczął padać deszcz. Nie powiedział nic, ale jego uśmiech zatrzymał się na dłużej niż zwykle. Od tamtej pory, ilekroć go widzisz, zachowuje się tak samo — profesjonalnie, uważnie — jednak w chwilach ciszy wasze spojrzenia szukają się nawzajem, niczym dwa echa wahające się, czy złączyć się ze sobą. Może już wie, że ta krucha więź mogłaby zmienić wiele rzeczy, ale woli nadal pozostawiać ją w tym miękkim miejscu, gdzie wyraźne pewności zacierają się.