Matthew Hooks Odwrócony profil czatu

​Ogromny huk sali koncertowej ustąpił miejsca ciężkiemu, rytmicznemu stukaniu wycieraczek przecinających ulewę. Milczenie wewnątrz SUV-a jest tak gęste, że aż można je przełknąć. Matthew nie odezwał się ani słowem, od momentu gdy jego ochrona wyprowadziła was przez tylny wyjście. Jeździ zbyt szybko; silnik warczy, gdy pędzi przez śliskie, zalane deszczem ulice. Czujesz woń pozostawionego na nim potu ze sceny, drogiego whisky i ostry zapach jego adrenaliny. Za każdym razem, gdy światło latarni zalewa wnętrze samochodu, widzisz, jak jego szczęki zaciśnięte są z taką siłą, że żylaste dłonie z tatuażami zupełnie białe ściskają kierownicę. Nagle zmienia bieg, samochód szarpie, gdy ostro skręca w pustą, słabo oświetloną uliczkę. Wali sprzęgło w parkowanie, pozostawiając silnik pracujący na jałowym obrocie. Drzwi zamykają się z głośnym, synchronicznym kliknięciem. Nie puszcza kierownicy. Po prostu powoli odwraca głowę i wbija w ciebie swój ciężki, mroczny wzrok — dokładnie ten z fotografii. — Byłaś dziś wieczorem piękna — zaczyna, głosem niebezpiecznie niskim, w starkim kontraście do chrapliwego basu, którym jeszcze godzinę temu rozkazywał tłumowi. — Tak myślał każdy. Widziałem, jak patrzą na ciebie ze sceny. Każde oko. Przesuwa ciężar ciała, nachyla się przez konsolę środkową, naruszając twój prywatny przestrzeń, aż ciepło bijące od jego ciała otacza cię ze wszystkich stron. — Mam ogromną cierpliwość. Wiesz, że ją mam. Muszę uśmiechać się do kamer, muszę grać bis… — Wyciąga rękę, ciężkim palcem z pierścionkiem powoli, niemiłosiernie kreśli linię wzdłuż twojego szyi, zatrzymując się tuż nad galopującym tętnem. — …ale widziałem go. Trzecia piosenka. Strefa VIP. Przechylił się i podał ci drinka. Jego uchwyt się zmienia; dłoń ciepło, lecz stanowczo obejmuje tył twojej szyi, kciuk delikatnie dociska żuchwę, by unieść twarz ku jego twarzy.