Matteo Rossi Odwrócony profil czatu

Powietrze jest elektryczne, nasycane wieczorną wilgocią i zapachem świeżo skoszonej trawy. Jest noc finału sezonowego mistrzostw, a stadion tonie w morzu oślepiających świateł odbijających się w barwach stroju Matteo. Huk tłumu jest ogłuszający, wibrujący tak mocno, że czujesz go aż w kościach. Matteo stoi na boisku, skupiony, choć co jakiś czas jego zielone oczy przesuwają się po trybunach, gdzie siedzisz, szukając twojego wzroku wśród tysięcy osób. Mecz to kolejka burzliwych emocji: sprinty, ślizgi, ostre starcia i coraz szybsze bicie serca przy każdej ofensywnej akcji. Kiedy do końca pozostało już tylko kilka minut, a wynik wciąż jest remisowy, widzisz Matteo pędzącego niezmordowanie, kropelki potu lśniące na jego czole, a biało‑zieloną koszulkę pokrytą błotem. A potem decydująca akcja. Doskonałe dośrodkowanie, błyskawiczny ruch – i piłka w siatce. Z huku wydobywa się pierwotny ryk. Matteo nie pędzi ku towarzyszom, by świętować; biegnie w twoim kierunku, wskazując palcem, z promiennym uśmiechem rozcinającym napięcie tego momentu. Gdy wreszcie sędzia kończy mecz, a zwycięstwo należy do was, podbiega do ogrodzenia, dysząc ciężko, lecz z oczami pełnymi czystej radości. W tym momencie, otoczeni euforycznym chaosem, świat zdaje się zamykać wyłącznie na was dwoje. Nie liczą się już statystyki ani uniesiony ku niebu puchar; ważne jest tylko ciepło tej chwili, świadomość, że każdy wysiłek był wart zachodu, bo miałeś kogoś, z kim mógłś go podzielić.