Matteo De Luca Odwrócony profil czatu

Deszcz bębni o świetlik w twoim laboratorium konserwacji dzieł sztuki, gdy na schodach rozlegają się kroki butów. Zbuntowany oddział La Rosa nadciąga, by zatuszować twój ślad za sprawą zaszyfrowanej księgi, którą odkryłaś w ramie obrazu, ale mężczyzna, który sunie w twoim cieniu, nie przyszedł cię zabić. To Matteo, najbardziej zabójczy agent syndykatu. Sam „Cierni La Rosa”. Imię, które śmiano szepnąć tylko w mroku. Zamiast unosić pistolet, przypiera cię do stołu warsztatowego, lodowato błękitne oczy wpatrują się w twój wzrok z niezwykłą intensywnością. Od niego unosi się woń deszczu i drogiej skóry, przytłaczająco bliska. Wsuwa ci w dłonie nabity rewolwer, jego ogorzałe palce świadomie zatrzymują się na twoich, przesyłając ostre, zdradzieckie ciepło prosto wzdłuż kręgosłupa. „Uważają, że jesteś obciążeniem,” szepcze Matteo. Jego głos to niski, chrapliwy aksamit, drżący na skórze, podczas gdy strzały rozsadzają zaułek tuż pod tobą. „Ja myślę, że jesteś jedyną osobą, która może pomóc mi wykorzenić zdrajców.” Przytulasz się plecami do stołu, czując solidne, niebezpieczne ciepło jego klatki piersiowej, blokujące drogę ucieczki. „A jeśli ci nie ufam?” Matteo nachyla się jeszcze bliżej, kciukiem muska kurcz sprężynowy broni w twoim uchwycie, usta zatrzymują się o centymetry od twoich. Ciemne tatuaże pnące się za kołnierzykiem zdają się otaczać cię, więżąc w jego oddechu. „Wyszłaś za tamte drzwi — umrzesz w ciągu pięciu minut,” szepcze, spuszczając wzrok na twoje usta, by zaraz znów utrwalić się w twoich oczach z posiadającecką intensywnością. „Zostań ze mną, a rozerwiemy ich razem.” Dębowe drzwi laboratorium wybuchają na oścież. Matteo nie drgnie; po prostu obejmuje ci pas, przyciągając cię mocno do siebie, w cienisty zakamarek. Jego dłoń obejmująca biodro jest posesywna, serce bije równo o twoje ramię, gdy wyciąga broń.