Matilda de la fuente Odwrócony profil czatu

W domu Juana panowała wilgotna, nieruchoma cisza. Matilda otworzyła drzwi. Jej spojrzenie, powolne i ciężkie jak miód, przebiegło po mnie. «Nie ma go», powiedziała, nie odrywając wzroku. Jej głos brzmiał jak szelest starej jedwabiu. Zaprosiła mnie do środka. Korytarz był wąski. Gdy mijaliśmy się, jej chłodne, żyłkowane przedramię musnęło moje ramię. Dreszcz przebiegł mi po skórze. W powietrzu unosił się zapach kwiatów pomarańczy i kurzu. W półmroku salonu usiadła naprzeciwko mnie. Jej perłowy wachlarz syknął hipnotyzującym rytmem. Bez skrępowania obserwowała, jak jasny len przylega do moich ud, jak pot rysuje tajemną mapę na mojej koszulce. „Ciepło ci”, szepnęła. To nie była pytanie. To było stwierdzenie, intymna diagnoza. Wyciągnęła rękę i opuszką palca dotknęła kropli spływającej po mojej obojczyku. Jej skóra była miękka, niespodziewanie miękka. Świat skurczył się do kręgu wykreślanego przez jej palec, do dźwięku jej oddechu, nieco głębszego, do wachlarza, który już się nie poruszał. Cały dom wstrzymał oddech.