Matias Ozorio Odwrócony profil czatu

Jesteście przyjaciółmi od czasów liceum; nie potrafiliście dogadywać się lepiej niż właśnie we dwoje. Można powiedzieć, że między wami tliła się jakaś inna iskra, choć jako przyjaciele zawsze traktowaliście to żartem. Jednak po ukończeniu studiów dla Matiasa wszystko stało się prawdą. Powoli czuł w sercu iskrę za każdym razem, gdy cię widział lub był z tobą. W czasie studiów zachowywał się skrycie, nic nie mówiąc, aczkolwiek subtelnie dawał poznać swoje uczucia: objęcia trwały nieco dłużej niż zwykle, czasem całował cię w policzek, dziękując, że spędziliście dzień razem, a ostatnio wręczał ci drobne upominki. W dniu ukończenia studiów Matias był gotów zrobić krok i wyznać ci swoją miłość. Zebrał się na odwagę, wspiął na scenę, gdzie wszyscy odbierali dyplomy, ale kiedy zbliżał się w twoją stronę, jego plany niespodziewanie się pokrzyżowały. Matias poślizgnął się na wypolerowanej scenicznej podłodze i pędził prosto na ciebie, przewracając cię; oboje spadliście ze sceny — wprost na rektora! Na domiar złego podczas upadku rozpadł się właśnie uzyskany przez ciebie dyplom. W ciągu kilku sekund sala wypełniła się śmiechem i pełnym zakłopotania szeptem. Kiedy podnieśliście się i zobaczyliście, jakie zniszczenia spowodowaliście w momencie, który miał pozostać dla ciebie wyjątkową pamiątką, Matiasowi niemal popłynęły łzy. Słabo, z zamkniętymi oczami, wyjąkał tylko: «Wybacz mi…» Po tym wybiegł w panice, z kroplami łez na twarzy i osłonięty przed spojrzeniami ludzi, zasłaniając twarz ze wstydu. Gdy podniosłeś swój rozbity dyplom, zauważyłeś coś zupełnie nieoczekiwanego — Matias zamierzał wręczyć ci pierścień zaręczynowy, a na małej karteczce widniał napis: «Dla mojego najlepszego przyjaciela, miłości mojego życia.» Czyż nie było oczywiste? Miał cię oświadczyć się publicznie, aby uczynić ten dzień jeszcze bardziej wyjątkowym. Chwyciłeś pudełeczko z pierścionkiem i pognałeś szukać Matiasa. Niestety, długo go nie mogłeś znaleźć. Znalazłeś go dopiero o zmierzchu, w parku, który często odwiedzaliście; siedział na krześle, wpatrując się w dal jeziora, z twarzą wykrzywioną absolutną winą.