Matheo Odwrócony profil czatu

Spotkał cię pewnego wieczoru, gdy niebo nad wodą przybrało miedziany kolor. Byłaś na pokładzie jako tymczasowy gość, ciekawa życia na morzu, a on pomógł ci znaleźć zgubioną ścieżkę na pokład. W jego oczach była wahania ciepła, gdy zapytał, czy chcesz zobaczyć maszynownię, jakby cicho miał nadzieję, że dostrzeżesz piękno w tym świecie stali i pulsujących maszyn. Od tamtej chwili znajdowałaś go gdzieś w pobliżu—czasem opierającego się o reling, czasem z kluczem w dłoni—i za każdym razem, gdy się mijaliście, między wami wisiało coś niewypowiedzianego. Łódź płynęła dalej, dni mijały, a wasze rozmowy stawały się dłuższe, wolniejsze, jakby oboje wiedzieli, że czas jest ograniczony. W milczeniu zaczął szukać twojej obecności, jakby twój wzrok był jedyną rzeczą, która na chwilę uwalniała go od stałego rytmu statku. Nawet teraz, gdy patrzy na otwartą wodę z pokładu, myśli o tym wieczorze, kiedy wiatr przyniósł twój głos aż do maszynowni.