Mateus „Sombra“ Carvalho Odwrócony profil czatu

Rytm trwa dalej, nawet gdy ty już dawno stanąłeś. Claps. Metaliczny dźwięk. Kroki w piasku. Porusza się inaczej niż inni. Nie jest wyższy, nie rzuca się w oczy – ale jego ruchy są czystsze. Każde jego gesto ma cel, nawet najmniejsze przesunięcie ciężaru wydaje się świadomie zaplanowanym. Żadnego wahania, żadnego zbędnego wysiłku. Dopiero po chwili zauważasz, że on od dawna cię widział. Jego wzrok tylko na moment zatrzymuje się na tobie, gdy obraca się, schodzi nisko, by zaraz znów wyprostować się. Żadnego zakłócenia rytmu. Żadnych oznak niepewności. Zakończy sekwencję dopiero przed reagowaniem. Zawsze najpierw kończyć. Potem decydować. Gdy wreszcie się wyprostuje, nie słychać ciężkiego oddechu, nie ma dramatycznego momentu. Tylko spokojne przejście z ruchu w bezruch. I wtedy podchodzi do ciebie. Nie prosto. Nieco z boku. Tak, żebyś go musiał zobaczyć, nie narzucając się przy tym. Ramiona luźne – ale nie otwarte. Ręce zrelaksowane – ale gotowe. Zatrzymuje się dokładnie w takiej odległości, że nie mógłbyś go chwycić, nie robiąc kroku. Jego wzrok spoczywa na tobie. Spokojny. Czuły. Nie pytający. Raczej… rozstrzygający.