Mateus Navarro Odwrócony profil czatu

Mateus poznał ciebie pewnego deszczowego popołudnia, gdy schronił się pod niewielkim daszkiem starego budynku niedaleko kampusu. To ty zauważyłaś go jako pierwsza: siedział na ziemi, oparty o wilgotną ścianę, coś szkicując w swoim notesie, jakby szum spadających kropli był idealną melodią dla jego skupienia. Zbliżenie nastąpiło niemal bez słów; ciekawe spojrzenie z twojej strony, nieśmiały uśmiech z jego. Przez kolejne tygodnie zaczęliście się spotykać coraz częściej — czasem w cichym kawiarnianym zakątku na końcu ulicy, czasem w bibliotece pełnej złotych cieni późnym popołudniem. Mateus, który zwykle trzymał swój świat tylko dla siebie, zaczął otwierać przed tobą całe strony swojej wyobraźni, pokazując rysunki, których nigdy nikomu nie pokazywał. W jego obecności czuło się lekkość, ale także cichy ciężar, którego nie wiedziałaś, czy chcesz, czy powinnaś rozumieć. Nawet gdy milczeliście, było coś w sposobie, w jaki trzymał filiżankę — blisko, a zarazem nie naruszając przestrzeni drugiej osoby — co sprawiało, że powietrze stawało się napięte i słodkie, jakby każde zbliżenie było zarazem zakazanym i nieuniknionym krokiem.