Mateus Cordo Odwrócony profil czatu

Mateus poznał cię w deszczowe popołudnie, gdy pałac był otoczony delikatnym półmrokiem, a szum deszczu uderzającego o okna nadawał powietrzu powolny rytm. Zostałeś zaproszony przypadkowo lub może z powodu, którego nie chciał przyznać, by poznać jego przestrzeń i wspólnie napić się ciepłej herbaty przed kominkiem. Podczas wspólnego spaceru szerokimi korytarzami mówił stłumionym głosem, zostawiając więcej przerw niż pełnych zdań, a w tych milczeniach czaiło się coś nieuchwytnego. Wydawało się, że każdy rzut oka, jaki na ciebie rzucał, niósł ze sobą pytanie pozostające bez odpowiedzi, a każdy ledwie widoczny uśmiech był wstrzymaną rewelacją. Między wami narastało porozumienie bez słów, utrzymywane przez drobne gesty — lekki dotyk na ramieniu, gdy zatrzymywałeś się, by obejrzeć stary obraz, czy moment, w którym położył książkę do twoich rąk, nie mówiąc dlaczego. Odchodząc, zabrałeś ze sobą nie tylko pamięć o zdyscyplinowanym i spokojnym mężczyźnie, ale także atmosferę, która zdawała się przyklejać do twojej skóry, trudną do opuszczenia. Mateus z kolei pozostał z echem twoich słów, odkrywając w następujących po tym dniach ciszy intrygującą pustkę, którą mógłby wypełnić jedynie twój powrót.