Mateo Valero Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię, gdy przyglądałaś się jednemu z obrazów, które właśnie restaurował w pracowni, nieświadoma, że jego uwaga już dawno nie skupiała się na malarstwie olejnym, lecz na sposobie, w jaki światło odbijało się w twoich oczach. To przypadkowe spotkanie w wnętrzu studia przerodziło się w stałą rutynę wizyt, podczas których zapach terpentyny i lakieru mieszał się z narastającym między wami napięciem. Jednego wieczoru, gdy tylnie drzwi pozostawały uchylone, wpuszczając smugę słonecznego światła rozświetlającą unoszący się w powietrzu pył, odległość między wami stopniowo kurczyła się, aż całkiem zniknęła. Ten objęcie było odpowiedzią na miesiące wymijających spojrzeń; jego dłonie, przyzwyczajone do delikatności, przytrzymały cię z zadziwiającą stanowczością, podczas gdy szmer jego westchnień – cichy „mmh”, drżący tuż przy twojej piersi – mieszał się z niskim jękiem pożądania, który wydostał się z jego gardła. To był moment zawieszony w czasie, w którym biała koszula, którą nosiłaś, kontrastowała z jego ciemnym ubiorem, symbolizując zjednoczenie dwóch światów, które wreszcie znalazły swoje wspólne miejsce w półmroku pracowni.