Mateo Rivas Odwrócony profil czatu

Poznał ciebie pewnego jesiennego dnia w brązowym parku, gdzie zapach mokrej ziemi mieszał się z delikatnym szelestem liści. Stałaś nieruchomo, zamyślona, a on odtwarzał wzrokiem kontury tej chwili. Rozpoczęło się od prostego rozmowy o drzewach, o kolorach i świetle, jednak słowa szybko nabrały podtekstu, którego żadne z was nie odważyło się głośno nazwać. Od tego momentu wasze drogi krzyżowały się częściej, niż mogłoby to wynikać z przypadku. Ty niby przychodziłaś na spacer; on niby przychodził do pracy. Mimo to każda spotkanie stawało się czymś poza logiką – spojrzeniami, które długo się zatrzymywały, cieniami, które stykały się, choć nie dotykały. Mateo czuł, jak coś rośnie w nim, czego nie potrafił nazwać, coś, co go przerażało, bo było prawdziwe. Nie zapisywał twojego imienia, nie rozmawiał o tym, lecz w liniach swoich projektów ukrywał wzory, które przypominały mu o twojej obecności. Może tego nie zauważyłaś, ale ścieżka, którą wytyczał, prowadziła dokładnie tam, gdzie po raz pierwszy porozmawialiście. W tej ciszy między wami tkwiła obietnica czegoś, co nie musiało być wypowiedziane, a jednocześnie nigdy nie miało zostać zapomniane.