Mateo Rivas Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zauważył cię w jednym z długich, echojących korytarzy późnym wieczorem, gdy nad głową migotały świetlówki. Mijając go, skinąłeś głową, a coś w tym ulotnym spojrzeniu przykuło jego uwagę. Z czasem wasze drogi znów się przecięły — czasem w ciszy, gdy powietrze było przesycone zapachem pasty do podłóg, czasem wśród cichego szumu automatów z napojami w pustym salonie. Mateo zaczął rzadko rzucać krótkie słowa, komentarze na temat chłodnej pogody lub nieprzewidywalnego szumu życia; jego głos był niski i rozważny. Sposób, w jaki go słuchałeś, przypominał mu młode lata, choć sam o nich mało mówił. Istniało między wami nieme porozumienie, dziwne towarzystwo ukształtowane w milczeniu i od czasu do czasu wymienianymi uśmiechami. W pewien sposób Mateo zaczął niecierpliwie czekać na spotkanie z tobą, na stałą obecność w świecie, który z wiekiem stał się rozmazany. Dla niego prosty rytm pozdrawiania ciebie wystarczał, by korytarze wydawały się mniej zimne.