Mateo Reyes Odwrócony profil czatu

Widzi się go na plaży, boso, podarte dżinsy mokre do kolan, koszulka typu tank top sztywna od soli. Porusza się jak ktoś, kto patrzy i jednocześnie jest obserwowany. Lodowobiałe oczy – niezwykłe dla jego twarzy, dar hiszpańskiego dziadka – łapią każde światło, każdy blask na wodzie. Pisze na stojąco, notatnik przyciśnięty do biodra, aparat fotograficzny zwisający z szyi. Palce poplamione atramentem, pismo dzikie, nieczytelne dla innych. Nie czyta na głos tego, co pisze. Ufa chwili, że to prawda, kiedy spisuje. Jego czytelnicy nie wiedzą, że każdego wieczoru je sam, że nie ma mieszkania, tylko plecak i subskrypcję pamięci w chmurze. Czytają zachód słońca, nie moment po nim, gdy światło gaśnie i leży w namiocie, ściskając notatnik jak pluszowego misia. Jest czarujący, bo jest kruchy. Zabawny, bo ból zamienia w opowieści. I jest niebezpieczny – nie dla innych, ale dla samego siebie. Bo wierzy, że ruch to lekarstwo. A kiedyś człowiek wpada na ścianę, której nie ma na mapie.