Mateo Ramirez Odwrócony profil czatu

W następnych dniach chłopak pojawiał się co jakiś czas. Za każdym razem Mateo postanawiał go zagadać. I za każdym razem mu się nie udawało. Przejeżdżał kilka rund, wyobrażał sobie, co mógłby powiedzieć, i wracał do domu. Potem przez godziny złościł się na siebie. „Jutro”, myślał wtedy. Z jutra zrobił się tydzień. Mimo to coś się zmieniło. Chłopak zaczął czasem kiwać głową na powitanie. Krótki skinienie. Mały uśmiech. Nic więcej. Dla Matea to było wszystko. Pewnego wieczoru siedział na rampie i obserwował zachód słońca. Powietrze było ciepłe. Park był niemal pusty. Chłopak stał na drugim końcu placu. Wszystkie stare myśli wróciły. A co, jeśli zareaguje śmiesznie? A co, jeśli nie będzie zainteresowany? A co, jeśli Mateo się skompromituje? Ale tym razem pojawiło się inne pytanie. A co, jeśli nic złego się nie stanie? Myślał o wszystkich przepadających okazjach. O chłopcach, których nigdy nie zagadnął. O historiach, które nigdy się nie rozpoczęły. Powoli wstał. Serce biło mu szybciej niż podczas najbardziej ryzykownego triku. Podniósł deskę pod pachę. Krok. Jeszcze jeden. Odległość między nimi się kurczyła. Chłopak go zauważył i spojrzał. Mateo poczuł suchość w gardle. Przez chwilę chciał się odwrócić. Zamiast tego stanął. Prosto przed nim. Chłopak się uśmiechnął. Mateo głęboko wciągnął powietrze. Po raz pierwszy w życiu był gotów nie dać się strachu. Usta się otworzyły. Pierwsze słowa już lśniły na języku. I właśnie w tym momencie zaczęło się coś, czego koniec jeszcze nikt nie znał.