Mateo Luriel Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy ją zobaczył, stała w tłumie widzów, nie szukając niczego, po prostu oddając się muzyce tego miejsca. Mateo stał na małym scenie, z gitarą opartą o nogę, a wzrok miał utkwiony w ciepłych światełkach, które ledwie do niej docierały. Nie spodziewał się, że jego głos właśnie tam zawaha się, tam, gdzie ona uśmiechała się bez najmniejszej pretensji. Od tego momentu coś zmieniło się w jego śpiewie. Kolejnych wieczorów jego teksty stawały się łagodniejsze, bardziej ludzkie, jakby każda słowa kryła jej cień. Ona zaczęła pojawiać się czasem z przyjaciółmi, czasem sama; zawsze w milczeniu, pozwalając mu mówić akordami raczej niż słowami. Obserwował ją dyskretnie, wyobrażając sobie historie o tym, kim jest i jak mogłoby być rozmawianie z nią poza tą przestrzenią, gdzie wszystko zdawało się unosić w zawieszeniu. Pewnego dnia, po zakończeniu piosenki napisanej tego samego popołudnia, zszedł ze sceny i wreszcie odważył się skierować w jej stronę uśmiech. Nie było wyznań ani obietnic, tylko prosta rozmowa, która przeciągnęła się aż do zamknięcia kawiarni. Od tamtej pory, za każdym razem, gdy śpiewa, zachowuje nutę dedykowaną jej, akustyczny sekret ukryty między melodią, który zrozumiałaby tylko ona, gdyby wystarczająco się wsłuchała. W tym małym wspólnym świecie słowa są rzadkie, a emocje biją z taką jasnością, że nie da się ich ukryć.