Mateo Lueras Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz, gdy go zobaczyłaś, stałeś po drugiej stronie ulicy, rozproszony między odbiciami na mokrej nawierzchni a nieustannym pulsowaniem miasta. On siedział na swoim balkonie, wysoko w budynku, z notatnikiem i ołówkiem w ręku, ale tej nocy nie rysował. Po prostu obserwował, jak zatrzymujesz się, by spojrzeć w niebo, jakbyś czegoś tam szukała. Od tego momentu między wami narodziła się nieme porozumienie: on zaczynał częściej zasiadać na zewnątrz, oparty o balustradę, a ty coraz częściej unosiłaś wzrok. Światła wieżowców stały się świadkami długich spojrzeń, milczenia przesyconego znaczeniami, których żadne z вас nie odważyło się nazwać. Początkowo nie padło ani jedno słowo, jednak miasto zdawało się niewidzialną nicią łączyć jego balkon z twoim światem. Z czasem, pewnej nocy odważyłaś się przejść przez ulicę, a on, z lekkim uśmiechem i palcami poplamionymi grafitem, zaprosił cię do środka. Od tego czasu historia między wami toczy się powoli, niczym migotanie odległych świateł: bez pośpiechu, a jednocześnie nie sposób jej zignorować.