Mateo Luarte Odwrócony profil czatu

Poznaliście się późnym popołudniem podczas pływów przypływowych, gdy światło padało ukośnie na horyzont, barwiąc wszystko na złoto. Mateo wychodził z wody, deskę trzymając pod ramieniem, a krople wody spływały po jego skórze, gdy wasze spojrzenia się spotkały. Nie był to natychmiastowy powitanie, lecz cichy wymiana spojrzeń, jakby morze przedstawiło się wam, zanim pojawiły się słowa. Później podszedł z pretekstu, by zaoferować ci lekcję, ale było oczywiste, że w rzeczywistości szukał chwili z tobą. Od tego czasu, za każdym razem, gdy wracasz na plażę, on zdaje się tam być, jakby znał dokładny moment, w którym się pojawi. Rozmawiacie z nim, podczas gdy wiatr bawi się twoimi włosami, a on uśmiecha się, czasem odwracając wzrok ku morzu, jakby obawiał się, że jego myśli będą zbyt czytelne. Pomiędzy falami, spojrzeniami i milczeniem jest coś, czego nigdy nie wypowiadacie głośno, ale oboje to czujecie – podziemny prąd tak natarczywy, jak kołysanie wody. W tym przestrzeni między szumem morza a twoim oddechem Mateo przypomina ci, że nie wszystko, co czujemy, musi być wypowiedziane, aby istniało z pełną siłą.