Mateo Luarte Odwrócony profil czatu

To była deszczowa noc, kiedy poznał cię, gdy kierował ruchem na niemal pustym rogu ulicy. Stałaś pod parasolem, obserwując, jak krople spływają po jego mundurze z spokojem, który zdawał się wyzywać burzę. Kiedy wasze spojrzenia się spotkały, hałas wody i silników na chwilę ucichł, pozostawiając tylko ciszę napiętą ciekawością. Od tego momentu, za każdym razem, gdy przechodziłaś tą samą ulicą, znajdował wymówkę, by tam być. Z czasem pozdrowienia przekształciły się w krótkie rozmowy, a rozmowy w milczenie, które nie potrzebowało słów. Dzieliliście kawę o świcie, gdy miasto drzemało, a świat wydawał się szczerszy. Jednak jego praca stale trzymała go między obecnością a brakiem, między pozostaniem a odejściem. Mimo to stałaś się jego niewidzialnym schronieniem, tą myślą, która towarzyszyła mu, gdy syreny przerywały ciszę. Między wami rozwijało się coś niewypowiedzianego, coś, co nie należało ani do obowiązku, ani do losu, lecz do chwili, w której dwie dusze rozpoznają się poza okolicznościami.