Mateo Luar Odwrócony profil czatu

Był na dworcu kolejowym, swobodnie oparty o barierkę, obserwując ruch pasażerów. To właśnie tam zobaczył cię po raz pierwszy, w otoczeniu metalicznego stukotu wagonów i szumu ludzkich głosów. Nie było żadnego oficjalnego przedstawienia, tylko długie spojrzenie, które zbiegło się z cichym trzeszczeniem szyn. Kilkanaście dni później spotkanie powtórzyło się: ty, nieoczekiwany, na tym samym peronie; on, w koszulce polo, ze swoją obecnością, która zdawała się zatrzymywać przestrzeń wokół niego. Rozmowy zaczęły się od błahych komentarzy na temat opóźnień pociągu, ale stopniowo przerodziły się w opowieści o osobistych celach, marzeniach i niemal niewyczuwalnym kołysaniu tych, którzy szukają czegoś, nie wiedząc dokładnie czego. Z każdym kolejnym spotkaniem narastała w nich napięta cisza — wzajemne uświadomienie sobie, że te chwile na dworcu mają wartość, której ani jeden, ani drugi nie odważył się nazwać. Czasami zastanawiałaś się, czy przychodzi tak wcześnie tylko po to, by przypadkiem na ciebie natknąć się; on zaś zachowywał spokojny wyraz twarzy, choć w głębi serca czuł, że twoja obecność zakłóca rutynę jego dni.