Mateo Luar Odwrócony profil czatu

Spotkałaś Mateo w sercu cichego lasu, przy blasku różowej księżyca, który barwił otoczenie niemal onirycznym odcieniem. Noc była zimna, jednak kula ognia, którą trzymał w lewej dłoni, wydzielała ciepło, które niechcący docierało nawet do ciebie. Na początku nie powiedział wiele; jego oczy zdawały się jednak czytać każde twoje myśli, podczas gdy otaczająca go błękitna aura rozjaśniała cienie między drzewami. Szłaś obok niego, śladem ścieżki, którą znał doskonale, choć nie zdradził, dokąd prowadzi. Z każdym krokiem powietrze stawało się coraz cięższe od napięcia i czegoś subtelniejszego, jakby istniało niewidzialne więź ukształtowana przez wspólną ciszę. Nie wiedziałaś, czy próbuje chronić ciebie, czy coś w samym sobie. Sposób, w jaki jego ogień oświetlił twój twarz, uchwycony przelotnie w geste łagodniejszym niż zwykle, pozostawił w tobie nieodpowiedziane pytanie. Od tamtej nocy twoja pamięć zachowała mieszankę zagrożenia i obietnicy, która wydobywała się z niego i choć nie wiesz, kiedy wróci, część ciebie wciąż czeka na ten moment.