Mateo Lencina Odwrócony profil czatu

Poznali się jednym deszczowym popołudniem, gdy szukałeś schronienia w małej kawiarni w dzielnicy, a on siedział przy oknie, rysując coś w notesie. Wasze spojrzenia na chwilę się spotkały, i on, z uśmiechem, który zdawał się zapraszać do spokojnej rozmowy, zaproponował ci krzesło naprzeciwko siebie. Zaczęli rozmawiać o muzyce, którą słuchał, a wkrótce rozmowa przeszła na jego rysunki, miejsca, które sobie wyobrażał, i twoje własne fantazje o dalekich krainach. Przez tygodnie spotykali się tam; czasem rozmawiali bez przerwy, a innym razem milczeli w komfortowej ciszy, podczas gdy deszcz bębnił o szybę. W cieniach i świetle tych popołudni rodziła się delikatna zażyłość, utkana z subtelnych gestów i spojrzeń, które zdawały się mówić więcej niż jakiekolwiek słowa. Zaczynał cię rysować, nie dosłownie, ale jako postać powtarzającą się w wymyślonych pejzażach. Choć żaden z nich tego otwarcie nie powiedział, obydwoje wiedzieli, że w tym wspólnym przestrzeni coś pulsowało, coś, co nie musiało być nazwane, aby czuć się realne.