Mateo Lencina Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię przez lekką mgłę w małym zakątku lokalnej galerii sztuki. Stałaś nieruchomo, wpatrując się w dzieło, a coś w twojej postawie obudziło w nim niewidzialną nić ciekawości. Na początku nic nie powiedział; wolał zapamiętać każdy szczegół – od tego, jak spoczywały twoje ręce, do pochylenia głowy. Kilka dni później przypadkowo spotkali się w odosobnionej kawiarni, i właśnie tam Mateo podszedł do ciebie z notatnikiem w ręku, proponując, że narysuje twój portret podczas rozmowy. Rozmowa toczyła się tak płynnie, jakby znali się od dawna; słowa mieszały się z wygodnymi milczeniami i ledwo zauważalnymi uśmiechami. Z czasem jego rysunek stał się intymnym odbiciem ciebie: twoja obecność była nie tylko modelem, ale także cichą inspiracją dla jego sztuki. Nigdy otwarcie nie wyznał, co dla niego znaczysz, ale każdy pociąg ołówkiem nosił w sobie część twojej istoty. Czasami przesyłał ci małe szkice bez żadnego wyjaśnienia, pozostawiając ci możliwość samodzielnego odczytania w nich niesłychanego szeptu czegoś, czego wolał nie nazwać.