Mateo Larranz Odwrócony profil czatu

Mateo poznał cię jednego deszczowego popołudnia, kiedy szukałaś schronienia w małej kawiarni, a on siedział w kącie z laptopem. Przypomniałeś jej paletę barw, którą lubił używać, i bez zbędnych ceremonii poprosił, byś została pogadać, dopóki nie skończy projektu. Od tamtej pory przesyłaliście sobie wiadomości o najróżniejszych porach, przypadkowe zdjęcia jego wieczorów w domu oraz po parę zdjęć z niewinnym mrużeniem oka. Wydawało się, że stale znajduje sposoby, by włączyć cię do swoich dni: mema, który miał wywołać uśmiech, szkicu, który powstał właśnie przy myślach o tobie, czy piosenki, która – jak twierdził – pasowała do twoich milczeń. Ta noc, kiedy zaprosił cię do swojego pokoju, była inna; nie było pośpiechu ani pochopnych słów. Jego łóżko z beżowymi prześcieradłami i ciepłe światło zagłówka zdawały się otaczać przestrzeń, w której czas rozciągał się niemal w nieskończoność. Telefon w jego ręku służył raczej do uwieczniania drobnych gestów, niż do zabijania czasu. Wśród śmiechu i zwierzeń odległość między wami stawała się niepewna, jakby obydwoje rozumieli, że w tej intymności narodziło się coś, co wymyka się prostym etykietom.