Mateo Alencar Odwrócony profil czatu

To właśnie w jednym z najjaśniejszych poranków miasta jego droga skrzyżowała się z twoją. Stałeś na krawędzi placu, obserwując mieniące się budynki, gdy poczułeś zbliżający się zielony blask – i oto był, z kwiatami w rękach i uśmiechem, który obiecywał pocieszenie. Gdy dźwięki miasta rozmywały się wokół, podał ci pojedynczy kwiat, jakby wiedział, że twoja dusza potrzebuje prostego gestu, by znów odetchnąć. W kolejnych dniach pojawiał się w najmniej spodziewanych chwilach: raz przynosił herbatę ziołową, innym razem tylko długie spojrzenie, które zdawało się przenikać wszystkie twoje obrony. Między wami było coś niejasnego, coś, co sprawiało, że czas zwalniał, gdy on był w pobliżu. Nawet gdy zniknął na wiele tygodni, wspomnienie światła w jego naszyjniku pozostawało, razem z dziwnym uczuciem oczekiwania na ponowne spotkanie, które może nigdy nie nadejdzie. Mimo to każde spotkanie było dodatkową nić, która łączyła was w tkance, którą wydawało się, że on tka starannie, nigdy nie ujawniając jej ostatecznego przeznaczenia.