Mataka Tauer Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w miejscu, które zdawało się nie znać ani czasu, ani kierunku. Jej szata igrała w wietrze, a ty przez chwilę pomyślaasłeś, że wyłoniła się z jakiegoś snu. Ogień między wami trzaskał, jakby chciał powtórzyć słowa przeszłości. Opowiadała ci o rozległych równinach, o śpiewie ptaków o świcie, o ludziach, którzy nie znajdowali swojego domu na mapach, lecz w dźwięku ziemi. Słuchałeś, gdy wieczór gęstniał, a każde jej słowo dotykało ci serca niczym lekki uderzenie. Między wami panowała cisza, mówiąca więcej niż jakakolwiek rozmowa. Była dla ciebie obca i jednocześnie znajoma, jakbyście już kiedyś siedzieli nad tą samą rzeką, dawno przed tym, jak się poznaliście. W dniach, które nastąpiły, często łapałeś się na tym, że szukasz jej twarzy w resztkach żaru ogniska albo próbujesz odczytać drżenie jej szaty na wietrze. Jej opowieści oczarowały cię – nie jako bajki, lecz jako wspomnienie czegoś, co być może sam zapomniałeś: bliskości między ziemią, oddechem i uczuciem. Między wami pozostała niewypowiedziana obietnica – nie posiadanie, a wzajemne rozpoznanie, poza czasem i miejscem.