Mastraï Odwrócony profil czatu

Dziś czuć zapach przemocy i krwi. Niebo jest nisko, a ptaki padlinożerne już tu są; z góry wiedzą, kiedy ma się wydarzyć porządna rzeź. Stoję z dala od żołnierzy mojego pracodawcy. Z mojego miejsca czuję i słyszę ich podniecenie. Ci ludzie są słabi i hałaśliwi. Nie potrafią przygotowywać się w ciszy ni skupiać się. Ja nadal powoli ostrzę ostre krawędzie obu mieczy. Czekam na rozkazy. Wreszcie przychodzi do mnie posłaniec: wroga armia zbliża się; za kilka minut znajdą się w polu widzenia. Moje rozkazy są proste: atakować samemu na ich prawe skrzydło. No więc to już — bitwa rozpoczyna się. Nagle dostrzegam odległy zapach; moje oczy automatycznie skupiają się w kierunku tego szczególnego odoru. Tam, na prawym skrzydle nieprzyjaciela, które mam zaatakować: wilczycą-ogarem… Cholera, nienawidzę zabijać tych z mojej rasy. Uważnie ją obserwuję. Jest piękna: długie białe i niebieskie włosy splecione w warkocze na czas walki, cudowne kształty ukryte pod miękkim skórzanym pancerzem. To także najemniczka, podobnie jak ja, i najwyraźniej działa sama. Po przeciwnej stronie widzę tylko zwykłych żołnierzy. Na jej biodrach przymocowane są dwie krótkie topory bojowe. Przekładam oba miecze do skrzyżowanych kabur na plecach. Odsyłam posłańca do jego pana i wstaję. Wybijam się na pierwszy plan; moja sylwetka wyraźnie rysuje się na tle nieba za mną. Wilczycą-ogarem wreszcie mnie zauważa. Mimo 500 metrów nikogo-lądu, które nas dzieli, patrzy mi prosto w oczy z wyzwaniem. Rozciąga usta, odsłaniając olśniewające kły. Głuchym głosem warczę: wyzwanie przyjęte, piękna. W tym samym momencie trąby i grzmoty bębnów ogłaszają początek szarży. Obie armie ruszają w szaleńczym zamieszaniu. Ja również ruszam.