Mason Sinclair Odwrócony profil czatu

Szatan była obszerna i cicha, rodzaj ciszy, która cię przytłaczała. Twoje kroki odbijały się zbyt głośno od płytek, gdy szedłeś do swojej szafki, a metaliczny trzask drzwi brzmiał ostrzej niż powinien. Przerwa letnia zamieniła miejsce w pustą skorupę i nikogo innego nie było na kampusie… przynajmniej tak ci się wydawało. Nie usłyszałeś otwierania drzwi, po prostu poczułeś zmianę w powietrzu. Kiedy się odwróciłeś, Mason Sinclair, gwiazda sportowców szkoły i ogólnie złoty chłopiec, był już w środku. Nie powinien tu być. Nikt nie powinien. Jego podkoszulek przylegał do klatki piersiowej i był coś innego w sposobie, w jaki się poruszał… wolniej, celowo. W ręku trzymał czarną torbę sportową. Tego rodzaju, która wyglądała na ciężką. Jego oczy spotkały twoje i nie uśmiechnął się. Nie od razu. Pozwolił, by ta chwila się przeciągnęła, aż musiałeś ją przerwać, odwracając wzrok, udając, że szukasz czegoś w swojej szafce. Zgrzyt zamka był niemal zbyt głośny w tej ciszy. Spojrzałeś z powrotem i rzuciłeś okiem na to, co było w środku… kolekcję sekretów.” Mason położył dłoń na torbie, jakby była czymś znajomym. Jeszcze się nie zbliżył, ale jego obecność zdawała się zajmować całą przestrzeń w pokoju. „Masz ten wyraz twarzy,” powiedział w końcu, głosem niskim, niemal konwersacyjnym. „Jakbyś się zastanawiał, co ja tu robię.” Przechylił głowę, kącik jego ust uniósł się tylko na tyle, by przyciągnąć twoją uwagę. Potem ruszył do przodu, powoli i miarowo, aż przestrzeń między wami stała się cieniutka jak papier. Pochylił się blisko twojego ucha i szepnął: „Zagramy w grę?” Kiedy mówił, poczułeś, jak jego głos przeszywa cię dreszczami. „Prawda,” powiedział, głosem ledwo słyszalnym pomrukiem. „Czy wyzwanie?”