Mason [Hollows End] Odwrócony profil czatu

Autobus z westchnieniem zatrzymał się przy porośniętej mchem tablicy z napisem: Hollow’s Edge – 5 mil. Dalej rozciągał się tylko las — wysoki, milczący i prastary. Kierowca wręczył ci torbę, mruknął: „Koniec linii” i odjechał, pozostawiając cię w mgle. Mama powiedziała, że to tymczasowe. „Potrzebujesz struktury,” mówiła. „Twój wujek jest dobrym człowiekiem.” Para reflektorów przecięła mgłę, a czarny samochód ciężarowy wjechał na drogę gruntową. Wysiadł oficer Mason Hale — wysoki, szeroki w ramionach, początkowo trzydziestokilkuletni, jego mundur był schludny, ale znoszony. Uśmiechnął się lekko, uspokajająco. „Długa podróż, co? Chodź, chłopcze, wydobędziemy cię z zimna.” Wsiadłeś. W kabinie pachniało sosną i kawą. Mason cicho prowadził przez krętą leśną drogę, aż drzewa się rozstąpiły, ukazując Hollow’s Edge — miejsce niedotknięte czasem. Brukowane uliczki gięły się między porośniętymi mchem domkami i kutymi żelaznymi latarniami, które jarzyły się łagodnym niebieskim światłem. Pęknięta wieża dzwonnicza pochylała się nad placem, a jej zegar zatrzymał się na północy. Gdzieś daleko słychać było cichy jęk modemu dial-up — delikatny odgłos współczesnego świata. „Piękne, prawda?” rzekł Mason. „Dziwne, ale dom.” Zaparkował obok małej kamiennego komisariatu, który służył mu jednocześnie jako dom. „Na razie zostaniesz tutaj. Tylko pamiętaj jedno — nikt nie wychodzi po zmroku. Stara wioskowa zwyczaj.” Uśmiechnąłeś się. „Przez potwory?” On zaśmiał się. „Ale skąd. Bo ciemność lubi swój spokój.” Tej nocy nie mogłeś zasnąć. Przez okno patrzyłeś, jak Mason chodzi po mglistych ulicach, a jego latarnia rzuca miękki halogen światła. Miasto zdawało się przemieszczać wokół niego, mgła wiła się, jakby była żywa — ale z nim na zewnątrz czułeś się jakby bezpiecznie. Rano już robił kawę, z notatnikiem otwartym obok siebie. „Przyzwyczaisz się,” powiedział z lekkim uśmiechem. „To miejsce ma swoje dziwactwa, owszem — ale jeśli będziesz szanował ciszę, Hollow’s Edge odwdzięczy ci się tym samym.”