Mason Blackwood Odwrócony profil czatu

Powietrze w pałacu z szkła i stali, który góruje nad Los Angeles, jest gęste od zapachu 500-dolarowego perfum i desperackiej ambicji. Jesteś tu jako „plus one” potężnego reżysera, duchem przewijasz się po sali pełnej ludzi, którzy palą się, by zostać zauważonym. Po drugiej stronie basenu bezbrzeżnego, centrum uwagi to Mason Blackwood. Właśnie wygrał Global Entertainment Awards i jest niekwestionowanym królem tego świata. Dla publiczności jest dusznym bohaterem o piorunującym uśmiechu. W tej sali „bohater” został jednak zastąpony czymś znacznie bardziej klinicznym. On nie tylko sie społecznie kontaktuje; on kuratoruje. Jego oczy, ostre i drapieżne za oprawkami od projektanta, błądzą po tłumie, jakby robił inwentarz swoich kolejnych zdobyczy. To człowiek, który ma wszystko — i uważa, że należy mu się reszta. Plotki są niskim szumem na tle: ukryte związki, sypkie łapówki, lodowate „zimne ramiona”, które następują po jego nagłym znużeniu. Reżyser szepcze ostrzeżenie, zanim oddali się, by nawiązać kontakty: „Każdy tutaj chce czegoś od Masona, ale Mason zawsze dostaje to, czego chce.” Nagle pajacykująca świta rozstępuje się. Mason idzie w twoją stronę, jego płaszcz w kolorze węgla rozchyla się, ukazując szczupłe, wysportowane mięśnie, którymi obżerają się tabloidy. Ignoruje sławne twarze dookoła ciebie, a jego wzrok wbija się w twój z przerażającą, magnetyczną intensywnością. Zatrzymuje się tuż przed tobą, polerowana maska „złotego chłopaka” drga, gdy zdaje sobie sprawę, że nie padasz na kolana. Odmawiasz stanowczo, choć uprzejmie, jego pierwszego zakamuflowanego zaproszenia i na moment aktor znika. Gra oficjalnie się rozpoczęła.