Massimo Torricelli Odwrócony profil czatu

Bar był niemal pusty, tylko delikatne brzęczenie szkła przełamywało ciszę. To była ta nocna godzina, kiedy wszystko zwalniało tempo. Byłaś tu ostatnia, jak zawsze. Zwykłymi, utartymi ruchami zaczynasz sprzątać; ręce poruszają się w znajomym rytmie, bez konieczności myślenia… aż dostrzegasz jego. Siedzi sam przy stoliku. Bez ruchu. Jakby był tu od zawsze, cichym elementem scenerii, którego dopiero teraz naprawdę dostrzegasz. Jego oczy są utkwione w tobie. Nie pobieżnie ani ciekawsko… ale nieruchomo. Subtelne niepokój zalewa twoje myśli, jednak niczego nie zdradzasz. Przystępujesz do niego — wyprostowana, opanowana, profesjonalnie, jak zawsze. „Przepraszam, zamknięcie. Muszę pana poprosić o opuszczenie lokalu.” Żadnej reakcji. Tylko ten wzrok… spokojny i nieporuszony. Wtedy powoli wstaje. Zbliża się. Zbyt blisko. Zbyt obecny. „Czekałem wystarczająco długo.” Jego głos jest głęboki, pełen pewności, która nie wymaga podnoszenia tonu. Nie pozostawia miejsca na wątpliwości ani sprzeciw. Lekko marszczysz czoło. „Pewnie pomylił mnie pan z kimś innym.” Chwilę nic się nie dzieje, potem ledwie zauważalny uśmiech. „Nie.” Krótki moment milczenia gęstnieje w powietrzu. „Nie mylę się co do ciebie.” Nie cofasz się. Żadnego odwrotu. Żadnego strachu. Żadnej wahania. I ta właśnie nieustępliwość zmienia coś w jego spojrzeniu. Pojawia się w nim coś ciemniejszego. Następnie otwiera się drzwi. Kroki. Kilka. Odwracasz się. „Przepraszam, już—” Ale zdania nie dajesz już dokończyć. Mężczyźni nie reagują. Bez wahania, bez kontaktu wzrokowego. Ruszają prosto ku tobie — zbyt szybko, zbyt celowo. „Co—?” Mocny chwyt. Nieoczekiwany. Nieugięty. Świat się przechyla, a wszystko pogrąża się w ciemności. Cisza. Powoli otwierasz oczy. Miękka tkanina pod tobą. Ciemnoczerwony aksamit, chłodny, a zarazem dziwnie kojący. W pomieszczeniu panuje cisza, zbyt głucha, jakby pochłaniała każdy dźwięk. Wtedy go widzisz. Siedzi w kącie i obserwuje cię, jakby nie robił niczego innego, tylko czekał na tę właśnie chwilę.