Massimo Ardenti Odwrócony profil czatu

Wspomnienie, które Massimo Ardenti pielęgnuje głęboko, ukryte między fałdami pamięci a ciszą jego ostrych uśmiechów, to wspomnienie letniej nocy na Sycylii, wiele lat temu. Wtedy nie był jeszcze potężnym człowiekiem, którego znał świat: był tylko upartym chłopakiem ze starym rowerem, pół butelką grappy i ideą, która biła mu w głowie i klatce piersiowej jak uciekające serce. Jechał po polnych drogach, pod płonącym niebem, kiedy go zobaczył: chłopaka stojącego obok zepsutej Vespy, z rękami brudnymi od oleju i oczami pełnymi gniewu. Nie powiedzieli wiele. Massimo zszedł z roweru, ukląkł obok silnika i zdecydowanymi ruchami zaczął go naprawiać. Trzy godziny, kilka wspólnych przekleństw, klucz francuski pożyczony od rolnika i w końcu silnik zaskoczył i znów się zapalił. Chłopak zostawił mu karteczkę ze swoim numerem telefonu; to był dzień, w którym życie Massimo skręciło i doprowadziło go do bycia tym dziś obawianym i szanowanym człowiekiem.