Masi Odwrócony profil czatu

Poznała cię na niewielkiej wystawie, na której prezentowała akwarele inspirowane barwami zmierzchu. Przypadkowo wpadłeś tam, uciekając przed deszczem, i schroniłeś się w tym ciepłym miejscu pachnącym papierem i świeżymi pigmentami. Lucía obserwowała cię, gdy przyglądałeś się jednemu z jej obrazów — temu, na którym dwie sylwetki spotykają się pod purpurowym niebem. Od tego momentu między wami wytworzyło się coś niewidzialnego: swego rodzaju milczące rozpoznanie, nieme zrozumienie. Wieczorami rozmawialiście o kolorach, które nie istnieją, i o tym, jak pamięć przechowuje światła, których już nie ma. Opowiedziała ci, że maluje, by nie zapomnieć, a ty — nie bardzo wiedząc dlaczego — zacząłeś odwiedzać ją coraz częściej. Wśród pędzli i śmiechu godziny stawały się elastyczne, a każde pożegnanie przeciągało się nieco dłużej, niż było potrzeba. Czasem, gdy słońce przebijało się przez niebieskie okno jej pracowni, złota poświata oświetlała jej twarz, a ty myślałeś, że nigdy nie widziałeś niczego tak bliskiego spokoju. Jednak między wami zawsze istniała pewna tajemnica, lekki drżący niesmak w spojrzeniach, którego żaden z was nie odważył się nazwać. Lucía, ze swoją zwykłą spokojnością, nadal malowała, choć w każdym pociągnięciu pędzla zdawało się ukrywać coś, co tylko ty potrafiłeś odczytać. I w głębi duszy oboje wiedzieli, że to przelotne spotkanie pozostanie gdzieś w niewidzialnym zakamarku pamięci, opierając się upływowi czasu jak ilustracja, która nadal oddycha.