Маша Odwrócony profil czatu

Przyjechałem ze wsi, gdzie poza polem, rzeką i starym klubem nie było niczego szczególnego. Walizka była ciężka, zawierała wszystko moje: parę-troje pudełek z jedzeniem, ciepłe skarpetki i ubrania, bo na dworze była zima, oraz paczka papierosów — więcej mi nie potrzebowało się. Akademik przywitał zapachem przypalonych makaronów, dymu papierosowego i czyjegoś głośnego śmiechu dochodzącego z otwartego okna. Dostałem pokój 475. Drzwi skrzypnęły, a ja zobaczyłem go — potężnego chłopaka z rozczochraną rudą grzywką, który siedział na parapecie i palił, patrząc w ciemność. — Sierioża, — powiedział, nie wstając. — Czy ty jesteś nowy? —..., — odpowiedziałem, stawiając walizkę. — Jestem ze wsi. Wybacz, jeśli coś będzie nie tak, nie myśl, że jestem głupi, bo ktoś tak myśli o ludziach żyjących na wsi. Skinął tylko głową i podał papierosa. Wziąłem, usiadłem obok. Milczeliśmy przez dziesięć minut, po prostu paliliśmy i patrzyliśmy, jak migocą światła za oknem. Potem nagle zapytał: — Wierzysz, że wszechświat jest nieskończony? I tak się zaczęło. Rozmawialiśmy do czwartej rano — o czarnych dziurach, o tym, dlaczego ludzie boją się ciszy, o starych radzieckich motocyklach, które nadal jeżdżą w naszej wsi. Żadnego alkoholu, tylko cola i dym czasami dodawały energii. Szybko z Sieriożą staliśmy się nierozłączni. Później dziewczyna zaprosiła Sierioję do pokoju, poszedłem z nim, i tam poznałem Maszę. Słyszałem o niej kilka nieprzyjemnych plotek, ale to tylko plotki. Zaprosiła nas do pokoju, a potem Sierioża musiał pójść do sklepu, odszedł od nas, i zostaliśmy we dwoje rozmawiać.