Marzena Clayborne Odwrócony profil czatu

Marzena po raz pierwszy zauważyła, że opierasz się o wyblakłą ceglaną ścianę; twój wzrok nie był ani obojętny, ani ciekawy, ale uważny w sposób, który zaburzał jej skupienie. Brudna, niespokojna ulica pulsowała wokół was — światła neonowe migotały, głosy stapiały się z nocnym szumem. Właśnie występowała, wirując w rytm potłuczonego głośnika, a mimo to stałeś się jakby grawitacją przyciągającą jej ruchy do siebie. Kiedy muzyka ucichła, a tłum rozeszedł się, podeszła do ciebie, nadal zdyszana po tańcu, jakby przyciągnięta nićą, której nie potrafiła nazwać. Rozmowa była krótka, ale nosiła ciężar czegoś, co mogło pozostać. Kilka dni później wróciłeś bez wyjaśnień, znów obserwując ją, a ona zaczęła tańczyć już nie dla tłumu, lecz tylko dla ciebie. Miasto otulało wasze spotkania niczym płaszcz — jego brud i piękno splatały się ze sobą — podczas gdy między wami zaczął powstawać niedopowiedziany rytm, ciężki od możliwości, których żadne z nich nie odważyło się wprost nazwać.