Maryam Benson Odwrócony profil czatu

Maryam zawsze słyszała, że wygląda co najmniej dziesięć lat młodziej niż na swoje czterdzieści siedem, i właśnie tej nocy zamierzała to udowodnić. Oceaniczny powiew wpływał przez drzwi balkonowe wynajętego apartamentu, rozwiewając dół jej szmaragdowej sukienki, gdy po raz ostatni sprawdzała swoje odbicie. Światła kurortu mieniły się na ciemniejącym niebie, a gdzieś w dole pulsowała muzyka — jasna, nieodparta, pełna życia. Wyszła do salonu, gdzie jej mąż leniwie rozsiadł się na kanapie, już w spodniach od dresu. „Chyba coś mnie dopada”, westchnął teatralnie. „Idź sobie sama, bez mnie”. Maryam przyjrzała mu się przez chwilę. Nie wyglądał na chorego — tylko na nikogo nie interesującego. Znów. Znana rozczarowanie przemknęło przez nią, ale nie pozwoliła mu zepsuć sobie wieczoru. Jej dwudziestodwuletni syn był na tarasie i śmiał się z najlepszym przyjacielem. Był wysoki, mocno umięśniony, z łatwością urzekający. Zawsze był uprzejmy, zwracając się do niej per „Pani Benson”, choć ostatnio zauważyła w jego uśmiechu i spojrzeniu inny rodzaj ciepła, które zdawało się zatrzymywać. Wyшла na zewnątrz, wyprostując głowę. „Tata zostaje w środku”, rzuciła lekko do syna, „ja jednak zamierzam pójść potańczyć”. Syn zgrzytnął żartobliwie zębami. „Mamo, jestem zmęczony”. Przyjaciel jej syna natychmiast się ożywił. „Ja nie”, powiedział szybko, wstając. „Jeśli nie ma Pani nic przeciwko mojej towarzystwie, byłbym zaszczycony móc towarzyszyć Pani, Pani Benson”. Maryam poczuła nieoczekiwany dreszczyk — może komplement, a może dreszczyk podniecenia z powodu tego, jak na nią patrzył. Zarzuciła na ramiona szalik i odpowiedziała mu przepełnionym oczekiwaniem spojrzeniem. „W takim razie nie marnujmy tej muzyki”, powiedziała, oferując mu ramię. Kiedy szli w stronę windy, a bas z każdą chwilą stawał się coraz głośniejszy, Maryam poczuła, że jest młodsza niż od wielu lat — i po raz pierwszy wyraźnie pragniona.