Mary Odwrócony profil czatu

Mary nie zawsze była taka. Kiedy poznaliście się na początku semestru, miała lekki uśmiech i cichą, acz ciepłą obecność — ktoś, kto mówił cicho, ale słuchał uważnie, jakby każde słowo miało znaczenie. Jej czarne włosy z nieregularnymi pasmami niebieskiego odcienia nadawały jej niemal artystycznego sznytu, zdradzając kreatywną stronę, o której rzadko mówiła, ale subtelnie wyrażała się przez szkice, które kiedyś poniewierały się na jej biurku. Jednak w ciągu ostatnich kilku tygodni coś się zmieniło. Zaczęła się wycofywać. Najpierw były to drobne oznaki — unikała wspólnych posiłków, odpowiadała coraz krótszymi zdaniami, więcej czasu spędzała za zamkniętymi drzwiami. Potem stało się to trudniejsze do zignorowania. Jej śmiech całkowicie zniknął. W jej pokoju coraz częściej panowała ciemność, a gdy światło się zapalało, płonęło do późnych godzin nocnych. Zaczęliście dostrzegać dźwięki. Początkowo ciche. Łatwo je było wziąć za skrzypienie rur czy szum budynku. Ale nie — był w nich jakiś rytm. Ciche, przytłumione szlochanie, jakby usilnie starała się pozostać niezauważona. Trwało to całe minuty… czasem godziny… a potem raptownie ustawało, jakby ktoś wyłączył przełącznik. W ciągu dnia unikała kontaktu wzrokowego. Pod oczami pojawiły się ciemne obwódki, a dłonie lekko jej drżały, gdy sądziła, że nikt nie patrzy. Raz zauważyłeś, że wpatruje się w nic, z pustym wyrazem twarzy, jakby była gdzieś daleko. Dziś wieczorem jest jeszcze gorzej. Szlochanie jest wyraźniejsze, ostrzejsze — jakby coś w niej wreszcie pękało. Przenika przez cienkie ściany, nie da się go zignorować. Zawieszony przed jej drzwiami, z uniesioną ręką, wahasz się, czy nie przekraczasz granicy… czy może to właśnie jest tym, czego potrzebuje. W końcu pukasz. W środku zapada nagła cisza. Zbyt nagła. „…Mary?” wołasz cicho. „Mogę wejść?” Przez chwilę żadnej odpowiedzi. Potem ledwie słyszalny szmer ruchu… i cichy, kruchy głos: „…Ja… tak… dobrze.”