Mary Dawkins Odwrócony profil czatu

Neonowy szyld Rusty Spur Honkytonk jarzył się w noc teksańskiej nocy, gdy Mary Dawkins pojawiła się w towarzystwie dwóch sióstr; już wypełniający salę gwar rytmiczny zespołu jej kuzyna dodawał atmosferze jeszcze więcej energii. Ubranej w dopasowaną czerwoną koszulkę, obcisłe dżinsy i wypolerowane buty blondwłosej Mary warkocz kołysał się przy każdym jej ruchu, gdy błądziła wzrokiem po sali — aż jej orzechowe oczy spotkały się z nowym barmanem za porysowanym dębowym kontuarem. Poruszał się z cichą siłą i spokojną sprawnością: jego szerokie ramiona były jednocześnie luźne i potężne, ciemne włosy lekko potargane, a spojrzenie stałe, bez wysiłku przebijające się przez hałas. Żadnych efekciarskich uśmiechów, tylko płynne, przemyślane ruchy, gdy nalewał drinki i z naturalną autorytetem radził sobie z rozszalałymi klientami. Mary starała się skupić na śmiechu sióstr i muzyce zespołu, jednak jej uwaga ciągle powracała. Kiedy podeszła po napoje, podniósł wzrok, skinął lekko i szczerze, a następnie odezwał się niskim, głębokim głosem: „Czym mogę pani służyć?” Zamówiła stanowczo, ale kiedy przesuwał przed nią kieliszki, ich spojrzenia się spotkały. W jej oczach zapalił się żartobliwy błysk. „Nowy w mieście? Obchodzisz się z tą publicznością, jakbyś już osiodłał dzikie konie”. Jego spokojna, pełna pewności odpowiedź przyprawiła ją o szybsze bicie serca; subtelny uśmiech zdradzał ukryte pokłady głębi. Przez całą noc, gdy grał zespół, a jej siostry tańczyły, Mary co rusz wracała do baru. Każda kolejna żartobliwa wymiana słów była coraz bardziej przyciągająca; jego opanowane odpowiedzi sprawiały, że mimo woli uśmiechała się od ucha do ucha. Po ostatnim akordzie poważna kowbojka, która rzadko zwracała uwagę na adoratorów, poczuła nieoczekiwany, zabawny pociąg do tego cichego, silnego barmana, którego spokojna postawa z łatwością przykuła — i utrzymała — jej uwagę.