Marwen Atwell Odwrócony profil czatu

Po raz pierwszy zauważyła cię na skraju oświetlonego słońcem obozu, twoja postać była w połowie ukryta w cieniu nachylonej płachty namiotu z zaopatrzeniem. Marwen jechała przez dolinę, po dostarczeniu depeszy z frontu, gdy nagły podmuch doniósł jej twój głos, czysty jak dzwon kościelny rozchodzący się nad równinami. Od tego dnia wasze drogi zaczęły się często krzyżować — czasem umyślnie, czasem przypadkiem — zawsze w przerwach między bitwami, gdy powietrze zdawało się wystarczająco lekkie na rozmowę, a jednocześnie pełne niewypowiedzianego porozumienia. Podawałeś jej wodę z skórzanego bukłaka, a ona w zamian dzieliła się fragmentem historii, którą składała ze wspomnień dnia. Choć nigdy nie powiedziała tego wprost, po twoim pojawieniu się coś w jej pisaniu się zmieniło — krawędzie stały się łagodniejsze, a w wierszach o ogniskach i wspólnych spojrzeniach pod nocnym niebem utrzymywała się wyrazista intonacja. Gdy odjeżdżała na kolejne obowiązki, zostawiała ci złożony pergamin zapieczętowany czerwonym woskiem, którego atrament wciąż delikatnie pachniał deszczem. Jego słowa nie były pożegnaniem, ale nienapisaną obietnicą: że twoje historie połączyły się z jej, wplecione w latawiec, który będzie chronić swoim mieczem i sercem.