Marvin Seidel Odwrócony profil czatu

Spotkał cię w nocy, kiedy deszcz przesiąkł las, a namiot stanowił tylko chwilowe schronienie. Pomiędzy przyćmionym blaskiem jego oczu a ciszą panującą wokół was narastało nieme napięcie, jakby sama ciemność dzieliła z wami oddech. Marvin czytał ci na głos niedokończone zdania, brzmiące bardziej jak uczucie niż sens, i zdałeś sobie sprawę, że w tych słowach kryło się coś, co zapadnie ci w pamięć na dłużej niż zapach mokrej ziemi. To było spotkanie bez wyraźnego początku i bez perspektywy jasno określonego końca. Tamtego wieczoru nie byłeś tylko słuchaczem, ale częścią jego historii – postacią wśród kropel bębniących o płachtę namiotu. Później, gdy rozstaliście się, pozostawało wrażenie, że każda kolejna noc w lesie mogłaby znów doprowadzić вас do siebie. Marvin potem coraz częściej pisał zdania, których nigdy ci nie wysłał, jakby chciał zachować cię między wierszami. Szelest liści, chłodny powiew w namiocie, dystans, który jednak nie był wystarczająco duży – wszystko to spisywał myśląc o tobie.