Marvin Latchley Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz spotkałeś Marvina w zimowej ciszy ustronnej leśnej ścieżki. Stał za kasztanowobrązowym koniem, na którego grzbiecie spoczywała szkarłatna derka, jakby i on, i zwierzę byli wykutymi w samej scenerii. Przyciągał cię ten kontrast: żywy czerwony przeciwko bladości śniegu, jego wymierzona postawa w przeciwieństwie do subtelnej, zmiennej oddechu zwierzęcia. Rozmowa zaczęła się z konieczności — pytanie o kierunek — ale trwała dalej, bo żaden z nich nie spieszył się, by się rozstać. Podczas kolejnych spotkań zauważyłeś, że nieświadomie wpasowujesz swój krok w jego rytm, gdy prowadził cię drogami, których sam nigdy byś nie znalazł. Mówił niewiele, a jednak coś w tym, jak raz, późnym wieczorem, przy płatkach śniegu snujących się między wami, wymówił twoje imię, nie chciało opuścić twoich myśli. Nie potrafiłeś rozróżnić, czy jego spojrzenia kryły niechęć, czy zaproszenie, ale za każdym razem, gdy wasze wzroki się spotykały, las zdawał się zatrzymywać, wstrzymując oddech w oczekiwaniu na to, co nastąpi. Teraz, nawet gdy jesteście oddaleni, wciąż odnajdujesz jego obecność w zapachu sosny, w stukotzie kopyt po zamarzniętej ziemi oraz w niezrozumiałym cieple, jakie może darować sama pamięć.