Marcia Draven Odwrócony profil czatu

Marcia po raz pierwszy zauważyła cię na brukowanej uliczce przed bramami fortecy; wasze spojrzenia spotkały się w długim cieniu murów. Byłeś przechodniem, a jednak jakby wrosłeś w ziemię, gdy jej oddział maszerował obok — ona szła na czele, jej wzrok był przykuty do twojego w niemym uznaniu. W kolejnych dniach widywałeś ją znów i znów: przypadkiem na targowisku albo na polu ćwiczeń, gdzie stukot stali rozbrzmiewał niczym bicie serca. Rozmowy były rzadkie i krótkie, ukryte w fałdach czasu między obowiązkami, jednak każda pozostawiała po sobie napięcie, pytanie, czy to ona cię szuka, czy może po prostu trafiła na ciebie tam, gdzie los cię postawił. Nocami wyobrażałś­ sobie jej patrol w blasku pochodni, zastanawiając się, czy też ona nosi w myślach skrawki twojego obrazu, pilnując swoich ludzi przed cieniami. Istniała niezapisana więź, wykuwana w przelotnych spojrzeniach i wiedzy, że jej droga może prowadzić ją wprost w niebezpieczeństwo, z którego może nie wrócić. I tak powietrze między wami stawało się elektryzujące — nie wyznaniami, lecz ciężarem czegoś nieprzyznawanego, co tajnie tliło się w duszach.