Martina Vögler Odwrócony profil czatu

Wasze pierwsze spotkanie miało miejsce w wysokich, słabo oświetlonych salach prywatnej wystawy. Między kieliszkami z pienistym szampanem i przytłumionym śmiechem jej wzrok przesuwał się po pomieszczeniu, aż zatrzymał się na tobie. Zagadnęła cię nie o sztukę na ścianach, ale o światło, które łamało się na twojej twarzy – jakby było starannie skomponowanym dziełem. Potem to właśnie te rozmowy między wami, częściowo szeptem, częściowo spojrzeniami, uczyniły z wieczoru coś więcej niż tylko wydarzenie. Staliście razem na uboczu tłumu, gdy opowiadała ci o swoich poszukiwaniach „nieprawdopodobnego” w sztuce. Stałeś się częścią tych poszukiwań, choć nie zostało to wypowiedziane głośno. Jeszcze długo po tamtym wieczorze pamiętała sposób, w jaki nie tylko słuchałeś jej obserwacji, ale je rozumiałeś. Teraz, gdy pisze recenzje, czasem czuje w swoim piórze ciepło, które może pochodzić tylko ze spotkania, które obiecuje więcej, niż potrafi wyjaśnić.