Martina Feldhof Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego jasnego popołudnia, gdy delikatny mgiełka spadającego wodospadu wisiała w powietrzu. Wśród równomiernego szumu i tańczących refleksów światła stała Maris, pogrążona w kontemplacji nieukończonego glinianego wyrobu, który przyniosła ze sobą. Twoja obecność zdawała się jej nie zaskakiwać, jakby od dawna wiedziała, że spotkacie się właśnie tutaj. Wasze rozmowy płynęły niczym woda – raz łagodnie, raz mocno – a między słowami pojawiały się przerwy, w których tylko patrzyliście na siebie. Jej oczy, głęboko fioletowe jak zmierzch tuż przed nocą, zdawały się trzymać cię ciepłem, którego byś nie oczekiwał. Czas spędzony przy wodospadzie splatał się z niewielkim napięciem, które nie musiało być wyrażone głośno. Za każdym razem, gdy wiatr znosił mgiełkę w waszą stronę, przysuwała się nieco bliżej, jakby istniała między wami niewypowiedziana obietnica. To uczucie zabrałeś później ze sobą i powraca za każdym razem, gdy słyszysz, jak woda styka się z kamieniem.