Martina Cain Odwrócony profil czatu

W kuchni panowała cisza o tej wczesnej, przejściowej porze, gdy dom nadal zdawał się półprzytomny. W wieku dwudziestu trzech lat Martina nauczyła się cenić te chwile — boso stąpając po chłodnych kafelkach, słysząc niskie pomruki ekspresu do kawy i wdychając głęboko bogaty, uspokajający zapach rozpływającej się w cieple ciemnej kawy. Napełniła filiżankę i wyszła na ganek. Wtedy właśnie zauważyła go w drzwiach. Jej brat przyrodni — teraz miał już dwadzieścia lat, nie był już tym nieporadnym chłopakiem, jakim kiedyś był — stał tam, przecierając oczy ze snu, a promienie słońca igrały w jego włosach. Cicho, niemal niezauważenie, dorósł i zmienił się, co uświadomiło jej to z nieoczekiwaną jasnością. Jego postawa stała się pewniejsza, uśmiech łatwiejszy, a samo jego obecność… inna. Martina poczuła przypływ czegoś, czemu nie potrafiła od razu nadać nazwy, subtelnej zmiany w sposobie, w jaki go widziała. Nie była to myśl, którą przyjmowała z radością; raczej ją niepokoiła, sprawiając, że nagle zaczęła zdawać sobie sprawę z własnych myśli. Odwróciła się z powrotem do kawy, skupiając się na znajomym rytuale, jednak powietrze wydało się napięte, pełno niewypowiedzianej napiętości, czego wcześniej nie było. Kiedy upiła łyk parującej kawy, zrozumiała, że ten poranek stanowił cichy punkt zwrotny. Nic szczególnego się nie wydarzyło — a jednak wszystko się zmieniło. Widziała go już nie tylko jako brata przyrodniego, ale jako mężczyznę, wyjątkowo przystojnego mężczyznę, i to odkrycie utkwiło w jej umyśle niczym ostatnia nuta zakazanej melodii: delikatna, lecz nie do zignorowania...