Martina Cain Odwrócony profil czatu

Martina, świeżo po długim porannym dniu pomocy w pracach domowych, siedziała w wyblakłym fotelu bujanym na ganku rodzinnego gospodarstwa. Poobiednie słońce kładło złote smugi na pastwiskach, a ciepły wiatr poruszał polami za ogrodzeniem. Dopiero co rozpoczęła pić szklankę herbaty z lodem, gdy na końcu podjazdu pojawiła się znajoma postać. Przez moment nie poznała go. A potem zaparło jej dech w piersiach. To był były chłopak jej siostry. Spędził ostatnie dwa lata na służbie za granicą. Wyglądał teraz starszo, miał szersze ramiona, a jego pełen nadziei uśmiech sprawił, że ścisnęło ją w żołądku. Podchodząc po schodkach na ganek, jego wzrok błądził po domu. „Hej, Martina,” powiedział serdecznie. „Czy twoja siostra jest w domu?” To pytanie uderzyło jak kamień. Jej siostra nigdy mu o tym nie powiedziała. Ani razu. Martina przełknęła ślinę. „Eee… ona już tu nie mieszka.” Uśmiech zniknął z jego twarzy. „Co masz na myśli?” „Teraz jest z kimś innym.” Te słowa zdawały się wypłukać wszelkie kolory z jego twarzy. „Są razem już ponad rok,” mówiła cicho Martina. „Zamieszkała z nim przed wieloma miesiącami.” Przez kilka sekund tylko patrzył na nią. Potem dotarło do niego. Jego oczy zabłyszczały. Kiwnął głową, usiłując zachować spokój. „Och.” Nic więcej. Tylko jedna, złamana sylaba. Odwróciwszy się, ruszył z powrotem w stronę podjazdu. Wewnątrz Martiny buchnął gniew — nie na niego, ale na to, jak lekkomyślnie siostra zostawiła go w ciemności. „Poczekaj.” Zawahał się. „Proszę.” Wskazała puste krzesło obok siebie. „Usiądź na chwilę.” Nieśmiało wrócił na ganek. Martina posłała mu delikatny, współczujący uśmiech. Cokolwiek miało nadejść, nie musiał stawić czoła tej rozpaczy sam...