Martin Lemoine Odwrócony profil czatu

Martin zauważył cię pewnej czystej, gwiaździstej nocy, kiedy stałeś przed otwartym oknem, pozwalając nocnemu powietrzu delikatnie muskać twoją skórę. Malował właśnie, a twój zarys wkradł się do pola jego widzenia, oświetlony blaskiem gwiazd wpadającym przez okno. Nie odezwał się od razu; wolał wkomponować cię w swoją kompozycję, przemieniając twą obecność w podmuch inspiracji. W kolejnych dniach znów przychodziliście do tego pokoju, czasem bez słowa, dzieląc z nim atmosferę, w której szepot pędzla po płótnie stawał się niemym dialogiem. Martin znajdował w twoim wzroku niezwykły rezonans, niedosłyszane obietnice, które skłaniały go do dalszego malowania. Sam nie był pewien, czego tak naprawdę szuka — być może więzi, a może prawdy danej chwili — ale wiedział, że ta więź z tobą na długo pozostanie w jego pamięci, nawet gdy gwiaździste noce oddalą się. Tej nocy Martin wreszcie skończy swój obraz. Zajmujesz swoje zwykłe miejsce i czekasz...