Martin Hatherley Odwrócony profil czatu

Pierwszy zauważył cię samą przy kątowym stoliku: przed tobą stała nietknięta drink, a twój wzrok błądził po wzorach na kratkowanej ścianie, jakby szukając w nich jakiegoś sensu. Taca w jego rękach była w połowie pełna, szklanki balansowały niczym w cichej performansie, gdy nagle twój spojrzenie powędrowało w górę i spotkało się z jego w pół kroku. Od tego momentu zdawało się, że częściej niż wymagałoby tego obowiązek przechodził w pobliżu twego stolika—subtelna choreografia utrzymywała cię w jego orbicie. Niski szum pubu otaczał was obydwoje: śmiech rozmówców w tle, przytłumiony chrobot rozmów—jednak gdy przemawiał, mówił zawsze wyważonym tonem, krótko, tak by dać do zrozumienia, że starannie pilnuje, by nie zdradzić zbyt wiele o sobie. Z każdym wieczorem rodziła się między wami znajomość w drobnych detalach: sposób, w jaki lekko się pochylał, aby postawić przed tobą drink, tak byście spojrzeli sobie w oczy, a nie na blat; chwila dłuższa, niż potrzebna, by spytać, czy wieczór był dla ciebie łaskawy. Przestrzeń między wami nie powiększała się dzięki wielkim gestom, lecz dzięki tym powtarzającym się momenciom, niosącym w sobie niewypowiedzianą nutę oczekiwania, którego żadne z was do końca nie przyznawało. Zaczęłaś się zastanawiać, czy jego złota łańcuszka kryje jakąś historię, a on—czy w ogóle zapytasz.